Waarom vertrouwt Google (en AI) mijn website nog niet, ook al klopt de content?

Google noemt dit al jaren expliciet: E-E-A-T, de afkorting voor experience, expertise, authoritativeness en trust. Voor een AI-model dat een antwoord samenstelt telt hetzelfde idee minstens zo zwaar, want het model neemt een risico zodra het jouw bedrijf noemt zonder dat er bewijs is dat je bestaat en doet wat je zegt. Vindt het dat bewijs niet, dan valt de keuze eerder op een concurrent bij wie het wel meteen zichtbaar is.

Dat bewijs bestaat uit een reeks kleine, losse signalen die samen een beeld vormen. Op zichzelf lijkt geen van die signalen doorslaggevend: een auteursnaam hier, een contactpagina daar. Pas als je ze naast elkaar legt, wordt duidelijk hoeveel er kan ontbreken op een site die verder prima in elkaar zit.

Een artikel zonder auteur oogt voor een lezer al minder overtuigend, en voor een zoekmachine is dat niet anders. De E-E-A-T-richtlijnen van Google noemen een zichtbare auteur of author-schema expliciet als signaal op kennisbank- en adviesartikelen: iemand die met naam instaat voor wat er geschreven staat, weegt zwaarder dan een tekst die net zo goed door wie dan ook geschreven kan zijn.

Dat hoeft geen uitgebreide auteursbio te zijn. Een naam bij het artikel, gekoppeld aan schema-opmaak die dat bevestigt, is al genoeg om het signaal af te geven. Bij onze eigen kennisbank staat er daarom altijd een teamlid bij een artikel, ook bij een conceptversie die diezelfde persoon eerst nog naleest voordat hij live gaat.

Een over-onspagina lijkt een verplicht nummer dat weinig oplevert, maar voor vertrouwen is hij een van de duidelijkste signalen die er zijn. Vindbaar vanuit de hoofdnavigatie of de footer, zonder dat een bezoeker ernaar hoeft te zoeken: dat is precies de voorwaarde die de E-E-A-T-richtlijnen van Google eraan stellen.

Een pagina die alleen via een omweg of een oude link bereikbaar is, telt voor een crawler nauwelijks mee, ook al staat de content er wel. Check dus of de pagina letterlijk in je hoofdmenu of footer staat, op de plek waar een bezoeker hem als vanzelf zou zoeken, in plaats van ergens een klik buiten bereik.

Contactgegevens die pas na wat zoeken opduiken, wekken twijfel, bij een bezoeker en bij een zoekmachine. Het criterium hierachter is simpel: zichtbaar of bereikbaar vanaf elke pagina, meestal via de footer, zodat niemand hoeft te graven om te zien wie er achter de site zit en hoe je te bereiken bent.

Voor een klein bedrijf voelt dit soms als een detail dat later nog wel komt, maar het is precies het soort punt dat blijft liggen tot iemand per toeval merkt dat een telefoonnummer verouderd is of een contactformulier niet meer werkt.

Reviews wegen het zwaarst van de vier signalen, en tegelijk gaat het hier het vaakst mis: een score die nergens op terug te voeren is, overtuigt niemand, een bezoeker niet en een model al helemaal niet. Reviews tellen pas mee als ze gekoppeld zijn aan een controleerbare bron, zoals een Google Bedrijfsprofiel, en als de schema-opmaak op je site exact dezelfde score toont als die bron.

Dat is ook waarom we op onze eigen site nooit losse reviews verzinnen: de getoonde score komt rechtstreeks uit ons Google Bedrijfsprofiel, en valt die koppeling om wat voor reden ook weg, dan toont de site liever niets dan een geraden vervanger.

Je hoeft deze vier punten niet zelf op een lijstje na te lopen. Bij de bouw van een site nemen we auteursvermelding, een vindbare over-onspagina en bereikbare contactgegevens standaard mee, en koppelen we reviews aan je echte Google Bedrijfsprofiel in plaats van aan een los blok tekst. Bij een periodieke beheercheck lopen we dezelfde punten opnieuw langs, want een site verandert, en een vertrouwenssignaal dat er bij de lancering wel stond, kan bij een latere aanpassing stilletjes verdwijnen.